To nie wyobraźnia

Cadyk
– Kochany Tato, nie wypuszczaj Złego Pana.
Nie pozwól, by Zły Pan wyszedł. Będę grzeczny.
Nie pisnę ani słowa.
Pokój nabrzmiewa, nie mieści się w ścianach.
– Dlaczego Tata tak się gniewa? Może to moja wina?
Mama robi się wielka i szeroka i staje na drodze Złemu Panu.
Staje na przeszkodzie i sama staje się przeszkodą. Murem.
Ale nic nie zatrzyma Złego Pana.
Bo drzwi nie są już drzwiami.
Ściany nie są ścianami.
Zły pan uwięził Tatę w sobie.
Tata nie przypomina Taty. Żarzą mu się oczy.
Zły Pan niesie wojnę. I pokonuje przeszkodę, mur.

Zły pan,G.Dahle&S.Nyhus

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s