Spóźnienie dopuszczalne

Barbie
Poświęcam niezwykłemu animatorowi teatralnemu Adamowi Aksamitowi z Legionowa.

Z punktu widzenia satelity teatr działań nie jest zajmujący:
pod murem chmur zagadkowe obłoki wybuchów, czarne plamy na pasach
startowych mogą pozorować dziury, mogą być dziurami.
Z kolei pociski, wyposażone w kamery, przekazują obraz zbyt
momentalny i niepowtarzalny, aby radować nas dłużej, i tak to jest:
Wszystko dzieje się pomiędzy niejasną panoramą i lirycznym spięciem.
Najlepsze dzienniki narzekają na fragmentaryczność:
Czy władza ukrywa pełen obraz?
Czy dałoby się zdjąć tę operację z półki,
i włożyć ją w ramy wstrząsających fotografii i wyczerpujących opowieści?
Jak długo można słuchać taśmy z nagraniem świstu i grzmotu
high-tech i low- tech, który na dobrą sprawę mógłby być odgłosem młockarni?
Czy trzeba uciekać się do przemówień, żeby utrzymać napięcie,
czy trzeba to wszystko wzmacniać krytycznym komentarzem?

Nouvelles,Andrzej Sosnowski

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s