Cukrownicy

wladza
Melchior Wańkowicz reklamował: CUKIER KRZEPI

W XVIII wieku biały chleb i słodzona herbata
zostały przekształcone z produktów luksusowych
dla bogaczy w nieredukowalne minimum, za którym
znajdował się już wyłącznie głód.
Nowo zurbanizowana biedota nie mogła już
uzupełniać posiłków pasternakiem z ogródka
ani mlekiem od rodzinnej krowy.
Plebs odkrył, że jego praca w fabryce wymaga jedzenia,
które może przygotować szybko między zmianami i
które zapobiega przysypianiu przy krosnach.
Przed rokiem 1905 dżemy wytwarzane z jamajskiego cukru
były tańsze od masła z mleka krów.
Najtańszy posiłek składał się z chleba grubo
posmarowanego dżemem lub melasą oraz herbaty z
nieodłącznymi dwiema kostkami cukru.
Politycy rozpoczęli kampanie promujące cukier.
Towar zajął główne miejsce przy stole, depcząc
lojalność wobec królów i narodów.
Frederick Slare rekomendował cukier jako lekarstwo na:
dolegliwości oczu, jako krem do rąk na skaleczenia,
substytut tabaki, a nawet jako pastę do zębów.

Ekożycie pod lupą,Nathanael Johnson

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s