Argentyńskie tango

kanciastosc
uwikłani w proces wzajemnego udziecinniania będący wielką,
sekretną rozkoszą ludzkości, jej najmilszą rozrywką tudzież
najstraszliwszym cierpieniem.
nie mają ideałów ani bogów, lecz tylko „niedojrzałe mity”,
dostosowane do poziomu rzeczywistości – mit chłopa, pensjonarki, ciotki.
nawzajem popychają się ku postawom, sytuacjom, uczuciom bądź
myślom obcym temu, co sami chcą, i dopiero później dostosowują się
psychicznie do tego, co zdarzyło się im uczynić, poszukując ex post
jakiegoś uzasadnienia i wyjaśnienia, zawsze pod groźbą absurdu i anarchii.
Podobni komuś, kto boi się własnej nagości, chwytają pierwszy lepszy ubiór
w swoim zasięgu, tworząc świat sklecony z niezdarności, niewystarczalności,
świat form ułomnych, nieudanych, zwichniętych.
… Najważniejsze dla nich to tańczyć.
… Nie ważne co tańczą.

Przedmowa Witolda Gombrowicza do argentyńskiego wydania Ferdydurke

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s