Powiedz szybo proszę, kto…

atramentowa
Rzeczy nam kłamią: przecież szyby przejrzysta gładź
umie najchytrzej na świecie/maskować się i łgać.
Z pozoru jest czymś, co dzieli: na ulicę i wnętrze,
na skwar zakurzonych zmęczeń/i rzekę chłodnej pościeli,
na świat drzew i świat mebli, na otwarty na przestrzał
wiatr i na martwy sześcian/powietrza wbitego w cegły,
na parkiety i bruki, na ogrzewanie i mrozy,
na chmury i na sufit: ale to tylko pozór.

Naprawdę szyba nie jest podziałem, ale sama
z własnego wnętrza zieje wąską, głęboką jamą.
Mało kto z nas to dostrzegł: dlatego tylko szyba
jest cienka jak noża ostrze,że z obu jej stron przywarł
nierozerwalnym parciem dwu magdeburskich półkul
świat, w niesłyszalnym huku zgniatający uparcie,
barwy, czasy, przestrzenie, zwierzęta, ptaki, ryby,
pod ogromnym ciśnieniem aż do grubości szyby.

Ten świat skondensowany, gdy spojrzeć na szkła krawędź,
zielonością jaskrawą lśni jak toń oceanu:
i tylko stąd wiadomo, że wewnątrz coś się dzieje,
że wewnątrz szyby toną zmiażdżone epopeje,
bo szklany świat, zgniatany do utraty kolorów
przez świat, który my znamy – zrezygnował z oporu.
Zbyt wielkie tu zagęszczenie, by mógł dać znać, że żyje;
czasami tylko drżenie szybę znienacka przeszyje,
gdy na ulicy wystrzał tryśnie fontanną huku
ponad domy najwyższe, a po zmartwiałym bruku czołgów zadudni horda;

lecz wtedy gospodyni okleja szybę,
przezorna, paskami papierowymi.

Stanisław Barańczak

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s