rzeka

Wysłowić Niagarę

na wszystko.jpg
Widok to, na wspomnienie którego mdleje i zwija wyobraźnia,
a pióro wypada z ręki. Olbrzymia masa wód jeziora Erie
spływając potężną gardzielą ku Ontario traci nagle grunt pod sobą i
spada w dwóch miejscach w otchłań. Na pierwszy rzut oka zdaje się,
że ziemia nie wytrzyma tego ciężaru i uderzenia wód rozszalałych i
dzikich, które same wydają się być przerażone.
Jest w tym wszystkim przedpotopowe barbarzyństwo, jakaś niepojęta siła,
okropność bijąca w oczy jakby straszliwym gwałtem zadawanym naturze.
Mimo woli przychodzi ci na myśl, że to jakiś kataklizm natury,
i nie możesz oswoić się z myślą, że ten kataklizm nie kończy się
i nie skończy się nigdy. Gnane wichrem obłoki zbiegają się i rozbiegają
jak stada dzikich koni. Ostry wiatr tnie kroplami wodnymi po twarzy.
Czasem mgła wybucha nagle i zasłania oku wszystko.
Chwile te jednak trwają krótko. Zwykle mgła, piana, woda powietrze,
zmieszane ze sobą, tworzą chaos, że gubisz w nim wzrok i słuch,
a nareszcie i świadomość, co się dzieje z tobą samym.
Zdaje ci się,że się tu wszystko wściekło.

Henryk Sienkiewicz

Konstatacja z nad Warty

chrzanię
Nie przechytrzę czasu
Nadmiernej regularności
Oddechu od rana i wydechu
Psa  liżącego brudy
Odwijania bandaży pamięci
Skubania kur na  wybiegu…
Zapełnienia? Całości? Zrozumienia?
Siadam nad brzegiem
Płynie
Nie zawraca
Nie tamuje
Nie mierzy
Rękę tylko położę na niej
Dla Malcoma Gladwella to jasne  –
Chodzi o chrzan !

Właśnie po to

Puszczykowo
Jestem.
Współżywa, współczynna, współwinna.
Współzielona, współdrzewna.
Współistnieję.
Ty jeszcze nie wiesz co to znaczy.
Obdarowana przenikaniem.
Znikam jestem.
Współtrwam (z Tobą) w tym szklistym dniu
(z tym szklistym dniem w którym znikam)
który znika ze mną tak lekko.
Nie wiem co to znaczy.
Współotwarta z oknem, współpłynna z rzeką.
Jestem żeby wiedzieć znikam?
Znikam żeby wiedzieć jestem?
Cała ale całej nigdzie nie ma.
Współprzelatująca, współniebna.
Pół wieku żyłam po to !

Krystyna Miłobędzka