wstyd

If only Sunday!

złotość

SING FOR YOURS AND FAMILIES

Now is not the time for excuses/the fact is, it’s over,
today another came, richer and better than I/and along with you stole my happiness.
I have but one request, perhaps the last,/the first in many days,
give me this one Sunday,/the last Sunday/then the world may end.
This is the last Sunday,/today we will part ways,
today we will separate,/for all times./This is the last Sunday,
so spare it for me,/look tenderly at me/for the last time.
You shall have enough of such Sundays,/and what will become of me, who knows…
This is the last Sunday,/the dreams I’ve dreamt,
the happiness so yearned for/has ended.
You ask what I’ll do and where I’ll go,/where shall I go, I know….
There is but one solution for me/I know no other,/and that solutions is, never mind.
What’s important – you must be happy,/do not concern yourself with me,
but before all ends,/ntil fates separate us,/this one Sunday give to me.
This is the last Sunday,/today we will part ways,
today we will separate,/for all times./This is the last Sunday,
so spare it for me,/look tenderly at me/for the last time.
You shall have enough of such Sundays,/and what will become of me, who knows…
This is the last Sunday,/the dreams I’ve dreamt,/the happiness so yearned forhas ended

Nasze zachowanie

luki w pamięci
Od czasu badań Ruth Benedict rozróżniamy
„kulturę wstydu” od „kultury winy.
W tej pierwszej porządek społeczny istnieje dzięki
poczuciu honoru i wstydu przed grupą.
Jeśli nasze zachowanie przynosi społeczności ujmę,
może ona nas ukarać albo zmusić do odejścia.
W kulturze winy jednostka uczy się dyscypliny poprzez
rozwój swojego sumienia. Czasem elementem kształcącym
jest groźba kary w przyszłym życiu.
Większość społeczeństw zachodnich przeszła przemianę
od kultury wstydu do kultury winy.

EGO

herbatka
Nic pewnego.
Nie chciałam przestać być TYLKO JA!
Bałam się okropnie dalszego ciągu,
że paskudztwo świata mnie oblepi,
zamuli na zewnątrz i do wewnątrz.
Pisałam wtedy:
Boże, jeśli mam dojrzeć w bólu –
niech nie dojrzewam.
Zostaw mi pełne pustki dzieciństwo.
Zostaw mnie tępą – samotną – czystą.
Spraw, niech mnie fala życia omija a nie zalewa.
Boże, jeśli mam dojrzeć w bólu –
niech nie dojrzewam.

Ciułanie siebie, Joanna Kulmowa

Odsiadka współczesna

annały
Zaprojektowane przez Fabio Novembre
krzesła HIM & HER powstały na bazie
fascynacji projektami Vernera Pantona.
Włoski designer złożył hołd Duńczykowi,
a jednocześnie tchnął nowe życie w jego koncept.
Poddał go symbolicznej ewolucji od wersji obojnaczej
po naturalny podział płci, nadając mu realne ludzkie kształty,
kobiece i męskie.