film

Dwanaście miesięcy

tabun
Martwi mnie pewność że tak będzie
Martwi mnie spędzanie czasu na sprzątaniu
Martwi mnie bogactwo przeszłości
Martwią mnie sposoby sprawdzone
Martwi mnie łatwość zmęczenia
Martwi mnie bliskość katastrofy
Martwi mnie oczywistość przegranej
Martwi mnie destrukcja swobody
Martwi mnie szkolne zabiedzenie
Martwią mnie wielkie odkrycia
Zamartwiam się dla kurażu
Zmartwiłem się tylko na rok

Słyszysz, a nie widzisz?

matka ziemia
Joel Snyder jest założycielem Audio Description Associates,
jeden z najaktywniejszych zajmujących się problematyką audiodeskrypcji.
Snyder uważa ją za rodzaj działalności artystycznej, wymagającej zarówno talentu, jak i precyzji. Audiodeskrypcja jest świadomą, uważną obserwacją, która umożliwia dostrzeganie kluczowych, niezbędnych elementów wizualnych dla zrozumienia obrazu lub akcji.
Im częściej bowiem nasz wzrok ślizga się jedynie po powierzchni obrazu,
tym bardziej tracimy umiejętność świadomego widzenia.

Język audiodeskrypcji zakłada operowanie:
-metaforą
-paradoksem
-subtelnością
-estetycznym minimalizmem
Joel Snyder przyrównuje audiodeskrypcję
do poetyckiej sztuki haiku, w której najistotniejsza
wydaje się zwięzłość i wielka oszczędność słów,
a każdy wiersz haiku jest obrazkiem –
szkicem, który notuje aktualny stan wycinka świata w sposób najpełniejszy,
próbuje oddać jego barwę, muzykę, zapach i całą otaczającą go atmosferę.
Audiodeskrypcja malując obraz słowem,
nie tylko przekazuje ogromny ładunek uczuć i wrażeń,
ale staje się także budowaniem uważniejszego bycia tu i teraz.
Istnieją trzy złote reguły do Audiodeskrypcji:
-opisz co widzisz
-nie podawaj subiektywnej wersji tego co widzisz
-nigdy nie opisuj znanych dźwięków, dialogu albo komentarza

Obraz słowem malowany,Barbara Szymańska

Znaczący wykład

wykład
Truman Capote chwiejnym krokiem wszedł
o ósmej wieczór na podium, żeby wygłosić
odczyt na renomowanej uczelni.
Rozpoczął od obrażania studentów:
Dlaczego- pytał – jeżeli chcecie być pisarzami,
nie siedzicie w domach i nie piszecie czegoś,
zamiast tłoczyć się w tej sali po to, żeby słuchać
takiego starego gamonia jak ja?

Po tych słowach zatoczył się i upadł u stóp podium.
Zażenowany dyrektor Instytutu Filologii Angielskiej
z pomocnikami zwlekli jego bezwładne ciało ze sceny.
Koniec wykładu.

Rozmowy z Capote’em,Lawrence Grobel