kostur

Idę sobie

wrona
Odkąd wziąłem kostur w dłoń,
Idąc w obce strony,
Ciągle mi ocienia skroń
Czarne skrzydło wrony.
Powiedz, czy nie rzucisz mnie,
Wrono, dziwny ptaku,
Chcący dziobać ciało me
Na samotnym szlaku?

Już niedługo będę brnąć,
Już mi braknie siły.
Wrono, chociaż ty mi bądź
Wierna do mogiły.

Wilhelm Müller