naczynie

Tajemnica zapachu

zapach metalu
Otwarte drzwi sklepu z artykułami żelaznymi
chuchnęły mi w twarz zapachem brązu.
Wdychając te aromaty, doświadczyłem czegoś,
czemu mógłbym nadać tylko jedną nazwę – szczęście,
choć tak naprawdę nie było to szczęście, było to coś
więcej i jednocześnie coś mniej niż szczęście.
Wraz z doznaniem tego odczuwałem niepokój.
Jakbym nosił w sobie kruche naczynie, którego
musiałem strzec niczym chłopiec w opowieści
z religii, niosący schowaną pod tuniką hostię
przez pogrążone w rozpuście dzielnice Rzymu.
Jednak to ja sam byłem tym szlachetnym naczyniem.
I szedłem dalej szczęśliwie zadziwiony,
niosąc w sercu tajemnicę siebie samego.

Zaćmienie,John Banville

Reklamy