nauczyciele

Ferajna muzealna

15boxy2
Pewien bezrobotny szewc wyciął z obrazu
„Kompania kapitana Fransa Banniga Cocqa”
prostokątny kawałek z prawego buta porucznika van Ruytenburcha./1915/
Z kolei pewien nauczyciel zaatakował dolną partię płótna
zębatym nożem do chleba, zabranym z restauracji, po zjedzeniu lunchu.
Dokonał dwunastu cieć cięć, na ciałach kapitana i porucznika.
Napastnik oświadczył świadkom ataku, że został wysłany przez Boga./1975/
Do dziś w małych kościółkach miasta przesądne kobiety szepcą,
że wandal był wcieleniem jednego z niezadowolonych zleceniodawców,
który zapłacił sto guldenów, aby zostać godnie upamiętniony,
a ujrzał siebie zredukowanego do roli detalu.
Osiemnastu złożyło zamówienie na portret grupowy w gatunku
najbardziej rozpowszechnionym w mieście, zgodnie z którym każda z postaci
była kreślona równie formalnie jak figura w kartach do gry,
twarz zaś każdego z pozujących była duża, jasno oświetlona
oraz łatwa do rozpoznania. To co otrzymali, było żenującym
teatralnością obrazem, na którym byli ubrani jak aktorzy i
uwijali się niczym pospolici robotnicy. Ich twarze były małe,
częściowo odwrócone, zasłonięte lub pogrążone w cieniu.
To dzieło pod niemal każdym względem, włączając w to również
koncepcję artysty, zrywało z tradycją!

Namaluj to,Joseph Heller

Wypiekanie słowa

chwila-zastanowienia
SŁOWO JAK CHLEB
w bólach długich nocy i dni
Uczę się kochać coraz mniej świat na którym żyję
patrzeć coraz dalej
czuć coraz subtelniej
słyszeć dokładniej
rozumieć coraz więcej i mądrzej
Uczę się przyjaźni do ludzi przy pracy rozmowie zabawie
Uczę się zwyczajnej sprawy jak człowiekiem być
Chciałbym też jeszcze uczcić moich nauczycieli Arystotelesa Abelarda
wzdłuż abecadła których nauka w mój rozum serce
Chciałbym podziękowanie im złożyć za wieki życia które mi dali
Chciałbym na palecie Leonarda palec zabrudzić farbą
dłuto naostrzyć Michałowi Aniołowi przygładzić włosy Beethovena
Mickiewiczowi powiedzieć mistrzu dotknąć ręki Einsteina
Wielka potężna i mądra jest garstka tych co tworzą człowieka
Miałem szczęście ich słuchać podziwiać i dzięki nim dojrzewać

Piąta strona świata,Kazimierz Kutz

Odgadywanie cienia

pytanie1
Słucham i słucham –
to sztuka dziś zupełnie zanikła,
nawet u spowiedników.
Życie nie ma tajemnic,
rozdarte przez słownik i składnię.
Uczyć się to czasownik zwrotny,
oznaczający nie skutek,
lecz czynność.
Uczą się oczywiście.
Pod ławką trzymają książki
podważające to, co zaleca podręcznik.
Przez lata nauki nie opanowali ani jednego wiersza.
Znają tylko piosenki, które gdyby zapisać,
ze wstydu zaczerwieniłby się atrament.
W ich wypracowaniach uwielbiam czcionki cieniowane,
bo wydaje się, że to światło rzuca na papier cienie.
Dotykam liter palcem. Są płaskie.
Chwała Bogu, że jeszcze nie grawerują.

Na lądach i morzach,Zbigniew Kruszyński