obycie w błędzie

Tylko

wykroczenie.jpg
Ścieżka jest, co oczywiste, mniejsza od drogi,
jest też bardziej osobista.
Bywa: dzika, polna, leśna, górska, ogrodowa,
udeptana, utarta, wygodna, ciernista, śliska, kręta.
Można ją nazywać własną.
Utarte i proste ścieżki pokazują zalety wybierania
właściwych, naturalnych rozwiązań.
Cierniste wiążą się z wyrzeczeniami i trudami,
a śliskie i kręte z wyborami nieuczciwymi.
Najgorsze są ścieżki wojenne – na takie
wkracza się jawnie i zdecydowanie, tak aby wszyscy widzieli.
Ścieżki, jak i drogi, mogą być określane jako z użyciem wartości.
Dlatego są ścieżki cnoty, prawdy, sławy, chwały.
Tylko ścieżka zdrowia, początkowo wiążąca się z wysiłkiem
treningu, później zaczęło kojarzyć się z dręczeniem więźniów politycznych.
Dobre są szerokie drogi i gościńce, potrzebne autostrady –
ale kiedy idę, najlepiej idzie mi się ścieżką.
Niekoniecznie nawet własną.

W drogę!!!,Jerzy Bralczyk

Reklamy