survival

Do bólu

próbnik.png
Bywa że sobie z losu szydzę
Z prawej panienka
Przypatrz no się
Uśmiechu mi śle
Przeto widzę
Że trzeba ku niej
Śmiało
Spójrz w
lewo a dowiesz się
A komu uśmiech swój posyła ?

Dmitrij Prigow

Reklamy

(S)z(h)ANS(ho)a na przeżycie

hoacyn
Juliane specjalizuje się w badaniach nad nietoperzami
i pracuje w muzeum monachijskim.
Mając siedemnaście lat leciała w odwiedziny do ojca,
który pracował w biologicznej stacji badawczej w Peru.
Samolot wraz z dziewięćdziesięcioma pasażerami eksplodował nad Andami.
Juliane wirując przypięta do fotela,
spadła z wysokości trzech kilometrów i wylądowała w koronach
peruwiańskiego lasu deszczowego.
Wydostała się z dżungli, bo wiedziała od ojca, iż w dżungli
zabłądziwszy należy iść wzdłuż strumieni.
Strumień rozpoznała dzięki głosom hoacyna,
który gnieździ się nad rzekami.
Po dziesięciu dniach jako jedyna ocalała z katastrofy
wróciła do cywilizacji.

Chrapiący ptak,Bernd Heinrich

Jogging jak kamień

jogging
Codziennie biegam dziesięć kilometrów i ta godzina wolności,
gdy czuję swoje ciało i jego siłę, daje mi pewność,
że przetrwam kolejny dzień, noc, kolejną bolesną historię,
jaką ktoś mi opowie, domagając się zrozumienia,
które zawsze mam przy sobie, jak lekarz stetoskop,
i pomocy, której często nie jestem w stanie udzielić.
Wiem, że świat jest pełen piwnic Josepha Fritzla i że większość pozostanie zamknięta.
Będą w nich umierali ludzie i zwierzęta. Jestem tylko reporterką.
Moja praca polega na zbieraniu opowieści i wypuszczaniu ich między ludzi.
Każdą cudzą opowieść wyprawiam w drogę, by sobie radziła sama.
Na tym kończy się moja rola. Powtarzam te mądrości jak mantrę i
równie często w nie wątpię. Czuję się wtedy bezsilna, ciężka i nieruchoma jak kamień.

Joanna Bator

Ile kieszeni potrzebujesz do życia?

Ile kieszeni potrzebujesz do życia?

Kosuke Tsumura uważa, że kataklizmy i wojny powodują ekstremalne warunki,
które zmuszają ludzi do przetrwania pomimo utraty domu.
W swoim projekcie Final Home przekonuje, iż czterdzieści parę kieszeni zmieści wszystko,
co niezbedne do życia.
Żeby sprawdzić, czy strój dobrze spełnia swoje zadanie,
Kosuke ubrał się w nie i kilka nocy spędził w parku.
Test wykazał prawdziwość przypuszczeń projektanta z Japonii.

Ronja robi postępy

Ronja robi postępy

Ronja podczas następnych dni nie robiła nic innego, tylko uważała na to co niebezpieczne
i uczyła się pokonywać strach. Miała uważać, żeby nie wpaść do rzeki,
dlatego ochoczo skakała po gładkich kamieniach przy samym wodospadzie,
tam gdzie najbardziej huczało. Nie mogła przecież zapuszczać się w las i tam uważać,
żeby nie wpaść do rzeki. Żeby dostać się do wodospadu,
Ronja musiała zejść z Góry Mattisa po zboczu, które stromo opadało ku rzece.
Tym sposobem mogła ćwiczyć sie w pokonywaniu strachu.
Jakie to szczęście, myślała, znaleźć miejsce, gdzie można i uważać,
żeby nie wpaść do rzeki, i ćwiczyć się w pokonywaniu strachu.

Mistrzyni Wychowania – Astrid Lindgren